Zwarte Draak

Zo zag hij er niet uit, maar eigenlijk weet ik ook niet goed hoe hij er uit zag. Hij kwam van achter me en hij was gigantisch en het was niet helemaal duidelijk welke stukken donkere lucht waren, welke flarden wolk en welke delen draak. Ik weet ook niet zeker of hij wel materieel was, of alleen maar een idee, of soms het een en soms het ander. Hij vloog van achter me over me heen en er kwam geen eind aan. En terwijl hij over me heen vloog wist ik al wat er zou gaan gebeuren: voor hij helemaal voorbij was, werd ik omhoog gezogen, werd mijn materie deel van zijn materie, werd ik een deel van de draak. En aan het eind van de droom keek ik door drakenogen naar buiten en ik voelde een razernij die van de draak was en niet van mij.

Hope

“Hope” is the thing with feathers -

That perches in the soul -

And sings the tune without the words -

And never stops - at all -

(Emily Dickinson)

She could have stopped here, I don't need the other 8 lines.

Hondenhart

De draak is geplakt en ziet er (bijna) weer zo uit als die op de foto van gisteren. En ik ging ineens halsoverkop naar de generale van A Dog's Heart.

Ik zou al morgen naar de première gaan, maar ineens was er een kaartje over en ging ik dus gisteravond ook. Ik weet niet of het daardoor kwam, maar mijn rust en vertrouwen kwamen terug. Ik sliep de hele nacht (die overigens vrij laat begon) en ook de dag begon in deze stemming en is dat nog steeds.

Ik heb natuurlijk zelf ook een hondenhart, geboren als ik ben in het jaar van de hond...

Rode Draak

Alweer lag ik wakker in de nacht maar ik kwam weer een stapje verder. Dacht ik. Want toen ik uiteindelijk opstond, na nog een uurtje af en toe doezelen toen bij de buren de schilders weer begonnen, bleek al snel dat ik het iets te rooskleurig had gezien. Al snel raakte ik in een soort paniek die weer rond het thema 'ik doe alles verkeerd' wervelde. Wat ik ook probeerde, ik kwam er niet uit.

En ik dééd ook van alles verkeerd: ontvangen computerbestanden kwamen niet terecht waar ze terecht moesten komen en terwijl Bas dat probeerde uit te zoeken (ook bij hem deed het niet wat het moest doen, dat moet ik toegeven) ging ik kaarten leggen op het thema 'wat is er aan de hand'. Daar kwam uiteraard niks uit, maar toen ik de kaarten weer terug legde viel wél mijn rode Chinese draak op mijn voet (au!) en daarna op de grond, waarbij een stekel van zijn kop en zijn uitgestoken voorpoot met vurige parel afbraken. Ik leende Anna's secondenlijm (want de mijne was ingedroogd en niet vervangen). Die deed niets. Drie keer geprobeerd, tussendoor het flesje lijm geschud, maar het plakte niet. Uiteindelijk een heel klein beetje tussen mijn vingers, maar dat is al weer weg. Zelfs secondenlijm verliest acuut zijn werking wanneer ik het aanraak!

Ik ben maar naar bed gegaan, dat leek me het beste. Het was tien voor half twee en om twee uur kwam er een leerling voor Bas. Tot die tijd deed ik eigenlijk hetzelfde als 's nachts: kijken of ik kan zien of ik echt stomme dingen gedaan heb. Langzamerhand kwam ik tot rust. Of het zo blijven zal weet ik niet, maar voor nu is de paniek weer weg.

Maar wat er nou precies aan de hand is en waarom nu, dat weet ik nog steeds niet.